Hartelijk welkom op de weblog van Margreet van Steveninck en Erik Staal. Deze blog beschrijft onze reis van
drie maanden van oktober t/m december 2009 door Zuid Oost Azië. We zijn gestart in Zuid China. Daarna zijn we in de Yunnan provincie de grens overgestoken naar
Laos en de trip afgerond in Thailand.
We wensen iedereen ontzettend fijne kerstdagen en een mooie
jaarwisseling! Met alle sneeuw en kou moet dat prachtig worden.
We hebben onze reis afgerond. Na een laatste dagje in Hong
Kong (en het nuttigen van onze laatste Peking Duck!) zijn we weer terug naar
Nederland. Einde van een hele mooie trip.
Veel groetjes en heel erg bedankt voor alle leuke mailtjes
en reacties,
In 2002 zijn we tijdens onze eerste lange reis ook op Koh
Chang geweest. Voor ons was dat toen een vakantie in de vakantie: we waren zes
maanden op pad en net gestopt met roken. Weinig gedaan toen, behalve veel lezen
op een mooi eiland en zalig eten. Het eten was vorige keer fantastisch hier:
elke avond aan de BBQ op het strand. En nu dus weer even terug! Er is een hele
hoop bijgebouwd op het eiland, maar de sfeer is nog steeds relaxed, want er is
geen hoogbouw. We zitten in een heerlijk luxe resort (http://www.thedewakohchang.com Een prima
advies van Lars en Ariane!) en genieten van onze laatste dagen. Zwembad, zee, strandstoel en
massagetafel vullen onze dagen.
En: 11 weken lang hebben onze snorkels en maskers onderin de
rugzakken gezeten en nu mogen ze er eindelijk uit! Erik maakt duiken in het
nabij gelegen Marine National Park ten zuiden van het eiland en Margreet gaat
mee snorkelen. Overigens is het voor ons allebei ook wel heerlijk om weer de
zee te zien. We hebben sowieso niet zoveel water gezien deze vakantie en al
helemaal geen zout water. Dan is de zee weer heel mooi. Het duiken/snorkelen
bevalt uitstekend: heel mooi koraal, veel schitterende clams en heerlijk warm
water (30 graden!!!!). Tijdens één van de duiken komen we in een grote groep
juvenile barracuda’s terecht. Even later wordt er in een volgende school vissen
(fusilliers voort de kenners)
fanatiek gejaagd door een
grote jackfish. De hele school speert heen en weer om de jager te ontvluchten.
Erg levendig allemaal. En prachtig om tussen te duiken. Ook zitten we voor het
eerst weer met een groepje Nederlanders en Belgen op de boot. Gezellig
Nederlands kletsen is ook wel weer eens lekker. De hele tijd Mandarijn kent ook
zijn grenzen....
’s Avonds is het genieten van de seafood BBQ op het strand
met live muziek en gisterenavond een vuurshow op de achtergrond. Scallops,
garnalen, inktvis, zeebaars..... Biertje erbij..... Net als de vorige keer is
het eten memorabel. Heel fijn dat sommige dingen niet veranderd zijn. In
januari gaan we wel op dieet. En dat is ook echt nodig!
Via het internet horen en lezen we dat het in Nederland min
15 graden is. Hier is het plus 35. Dat wordt dus wel een behoorlijk klima shock
als we de 24e in Nederland landen....
Bloedheet Bangkok!
Reis/Thailand
|
16 December 2009 | 12:17:02
We zijn net aangekomen in Bangkok, Thailand. Voor het eerst
in drie maanden pakken we weer eens een bioscoopje. In onze film wordt
gefilosofeerd over wat een mens nou echt leuk vindt. Zegt Meryl Streep (ja, het
is natuurlijk wel een kwaliteitsfilm): I love to eat! And I’am soooooo good at
it! That’s Bangkok! Voor de film hebben we bij een Chinees gelunched met de
beste Peking eend ooit (vindt Margreet). En na de film lopen we door de
goddelijke food court. Alle aziatische happen zijn weer beschikbaar en het een
ziet er nog mooier uit dan het andere. Paradijs!
En op straat (Khao San road) hadden we al een Pad Thai
gescoord, en natuurlijk verse mango, ananas en jus d’oranje. Op straat is het overigens ruim 30
graden en in jullie oren klinkt dat misschien goed (vergeleken bij vorst en
gladheid), maar het is hier in feite “too hottie”! Vanuit die optiek zijn we
wel een beetje voorzichtig met het van de straat eten.
Laos hebben we inmiddels achter ons gelaten. De laatste
dagen zaten we op Don Khon, een eilandje in de Mekong. Heel mooi en rustiek met
als hoogtepunt het bekijken van de Irriwaddy dolfijnen. Dit zijn zeldzame
zoetwater dolfijnen die onder andere in de Mekong wonen.
En nu dus in Thailand. Een enorm verschil qua ontwikkeling
met Laos. En dat heeft natuurlijk zijn voordelen. Maar hier zijn ook weer
bedelaars – en die hadden we in Laos eigenlijk niet gezien. Ook de plaatjes van
oude mannen met jonge Thaise meisjes zijn niet altijd even opwekkend.
Morgen vliegen we door naar Ko Chang om nog een paar dagen
luxueus aan het strand te bivakkeren. En dan zit het er helaas al weer op. Met
de kerst schuiven we dan weer
(heel gezellig!) aan bij de familie.
Olifanten en vogeltjes in Kiet Ngong
|
10 December 2009 | 09:57:01
“Nee, jij niet!” De slurf van buurvrouw olifant probeert een
stuk suikerriet uit mijn handen te grissen. Onze eigen olifant Njong willen we
net belonen voor een prachtige tocht op de berg Phu Asa. Suikerriet en bananen
zijn ze natuurlijk gek op. Ik strijk over mijn hart en geef het buurvrouwtje
ook een stengel. “Kost me wel 10.000 Kip!” (80 cent), sputter ik nog wat tegen.
De motor hebben we teruggebracht naar Pakse en zijn weer een
klein stukje zuidelijker in Laos afgezakt. Bestemming van de afgelopen dagen
was het “wetland” Kiet Ngong. Dit
is de aangewezen plek in Laos om op een olifant te rijden. Niet alleen leuk,
maar je steunt ook nog het goede doel. De Aziatische olifant wordt hiermee
tegen werkloosheid beschermd en voor de lokale bevolking is het een mooie bron
van inkomsten.
Samen met onze Mahout (olifantenmenner) rijden we de berg
Phu Asa op. Op de top is een soort Stonehenge aangelegd. Het uitzicht vanaf
deze plek over de wetlands is prachtig weids. Series kolommen zijn opgesteld in
een grote cirkel. Natuurlijk begrijpen we de opstelling niet helemaal, maar het
is een mooie rustgevende plek. We zijn er op het eind van de dag en er heerst
een serene rust. Om daar op je olifant aan te komen is wel heel speciaal.
De volgende ochtend starten we om 06.30 uur een wandeling
door het “wetland” zelf om vogels te bekijken. Dit is meer een ding van
Margreet, maar ondertussen vind ik het ook wel mooi eigenlijk (over adaptief
vermogen gesproken!). Voor ons is half zeven natuurlijk vrij vroeg, maar we
komen al een boel locals tegen die terugkomen van het vissen. Zij glijden met
smalle kano’s door het wetland heen. Van een afstand ziet het eruit als gras,
maar de waterbuffels zakken soms tot hun schouders weg. Onze gids is erg scherp
en vertelt aanstekelijk enthousiast over alle vogels. Gelukkig zien we ook een
weer een ijsvogel, maar de hoofdmoot hier is toch wel reigers. Die fourageren
overdag door de poeltjes; ’s avonds vliegen ze in groepen terug naar hun
overnachtingsplek elders.
Kiet Ngong is een bijzondere plek. Eén van de weinig echte
eco-toerismes plekken in Laos. Met hele luxe’s bungalows en goed Italiaans eten
(en wijn!) (www.kingfisherecolodge.com).
Drie dagen op de brommert!
Reis/Laos
|
10 December 2009 | 09:48:42
Als Bob en Annie de Rooij. Dat dacht ik dus. Maar Erik liet
zich overtuigen tot een modelletje “ Easy Rider”. Ruim 240 CC en stoere banden,
type “off-the-road”. Enfin: een lichte uiting van midlife-crisis?
De motor rijdt hartstikke goed. Ook de wegen zijn eigenlijk
best wel goed. In vergelijking met onze trip in 2002 is de situatie op de wegen
drastisch verbeterd. “Potholes” op de hoofdwegen komen eigenlijk niet voor. Dat
is natuurlijk ook wel zo veilig, maar in 2002 zag het er echt heel anders uit.
Vanuit Pakse (onze uitvalsbasis voor de komende twee weken)
naar Champasak, en vandaar uit naar de tempel “Wat Phu”. Dit is een Khmer
tempel, oorspronkelijk uit de 5e eeuw! We zijn inmiddels heel dicht
bij Cambodja en deze tempel heeft
uiteraard een relatie met al het schitterends van Angkor Wat. We zijn
overigens ook heel dichtbij Thailand en dat is te merken. De tempel wordt
overspoeld door Thaise toeristen, waarvoor het een soort gebedshuis is. De
Thaise toerist is overigens niet altijd even mager, en het is heet en je moet
klimmen. Dat is dus zweten, maar ze blijven er allemaal behoorlijk vrolijk
onder! Wij vragen ons waarom de Thaise middenklasse wel aan het dichtgroeien is
en de Chinese middenklasse mager blijft.
Ook opmerkelijk is het grote aantal Franse toeristen. Veel
Fransen doen een rondje Cambodja – Laos. De stokbroodjes en La Vache Qui Rit
zijn hier niet van de lucht. Ook een croissanterie verschijnt hier in het
straatbeeld! Het wordt allemaal wat herkenbaarder in vergelijking met China.
’s Middags is het echt te warm om veel te doen. Iedereen
neemt dan een siësta. Het is dik 30 graden, onbewolkt en bijna windstil.
Gelukkig hebben we een hotel aan de Mekong, dus we kijken een beetje naar het
stromende water. En dat stroomt gestaag door. Aan het eind van de middag komen
honderden reigers langs vliegen, terug van het fourageren en op weg naar hun
thuis in de bergen. In het Noorden van Laos worden alle vogels opgegeten (ook
reigers, ondanks dat deze heel smerig schijnen te zijn). Maar navraag bij de
baas van ons guesthouse leert dat men hier geen reigers eet. Klinkt logisch,
die enorme Mekong levert natuurlijk genoeg vis op voor een gezond dieet......
Koken in Laos
Reis/Laos
|
03 December 2009 | 13:53:59
Een van de nadelen van lang reizen is de afhankelijkheid van
de lokale horeca. Drie keer per
dag uit eten is natuurlijk wel makkelijk, maar zeker als je alle tijd hebt is
het best leuk om zelf weer eens in een pan te roeren. Of een knoflookje te
hakken en bakken.
Daarom was het weer tijd voor een kookcursus: nieuw land,
nieuwe keuken. En Luang Prabang is de zetel van het voormalige koningshuis, dus
waar kunnen wij nou beter een kooklesje volgen? Het ging – zoals alles in Laos
– wat langzamer dan in China. Met als grote voordeel dat het wel een stuk beter
te volgen was. Uiteraard eerst naar de markt. Weer gekke dingen gezien
natuurlijk. Onder andere een levende rat!? Voor de verkoop?! En daarna zijn we
aan de slag gegaan. We hebben in totaal zes gerechten gekookt. En nu zijn we er
nog van overtuigd dat we die allemaal kunnen reproduceren. Dus iedereen is weer
uitgenodigd om onze nieuwe wok-kunsten te komen proeven. Wel zullen we her en
der een compromisje moeten sluiten over de ingredienten. Weinig buffalo skin en
bananen bloemen op de Albert Cuyp.
Over consumptie gesproken: Erik heeft nu 5 keer drugs
aangeboden gekregen. En Margreet nog niet een keer! Vorig jaar in Marokko ook
al niet. Begrijpen jullie dat nou?
Overigens is alles (hash, wiet, opium) wel geweigerd. Zo zijn wij helemaal
niet! Wij houden het bij bier Lao (en af en toe een glas sauvignon
blanc.........). En het bier smaakt weer best......
Vandaag zijn we met het vliegtuig ruim 1000 km verder naar
het zuiden afgezakt. We zijn nu in Pakse en gaan de komende dagen (onder andere
vier dagen op een brommertje) naar de koffieplantages, een nationaal park en
naar de 4000 (!) eilanden in de Mekong. Vlak voordat die Cambodja instroomt.
Het schijnt er enorm relaxed te zijn........
De vogelvanger en Franse kaas
Reis/Laos
|
30 November 2009 | 08:27:52
Zaterdag aan het eind van de dag doen we nog een
(hard)loopje naar het volgende dorpje, over een rustige dirt road. Op de
heenweg ziet Margreet al een man met een stuk of wat rotan vallen lopen. Als we
terugwandelen (Erik heeft zijn 45 minuten en 15 meehollende kinderen weer
binnen voor de dag) krijgen we een kleine demonstratie. De eigenaar van de vallen spant een
lijntje, haalt razendsnel een vogeltje uit zijn zak en demonstreert wat er
gebeurt als dat vogeltje het lijntje verbreekt. Pats: een pijltje door zijn
lijf en dood is het vogeltje. Het gaat allemaal zo snel dat het net lijkt alsof
er ter plekke een vogeltje wordt vermoord. Maar we gaan er maar vanuit dat dat
vogeltje in zijn zak wel al dood zal zijn geweest. Zoals jullie je voor kunnen
stellen zingen er minder vogeltjes in dit land dan je zou verwachten. Niet
alleen hebben de Laotianen een voorkeur voor klein wild (vogels, bamboe ratten,
eekhoorns) boven gekweekt vlees, vaak is het ook bittere noodzaak. Het klein wild
vormt een bron van gratis eiwitten, proteïnen en kalk.
Op zondag nemen we de boot uit Nong Kiau naar Luang Prabang.
Vroeger ging bijna al het vervoer over de rivier, tegenwoordig zijn de wegen
beter en nemen eigenlijk alleen toeristen deze boot. En we hebben een monnik
aan boord. Het is een schitterende tocht, met af en toe behoorlijke
stroomversnellingen. Een beetje nat worden we wel, maar (dankzij de monnik?)
hebben we een behouden vaart, door de bergen, langs tientallen dorpjes. Overal
zijn kinderen aan het spelen in en bij de rivier. Kernkwaliteit van de
Laotiaanse kinderen is zeer enthousiast wuiven naar al die rare toeristen. Wij wuiven gezellig terug. Wat een
verschil met China, al die kinderen! In China waren ze vaak alleen met hun
ouders (niet zo raar gezien de 1 kind politiek), en zeker niet in groepjes aan
het spelen.
Na een behoorlijke lange tocht (bijna zes uur op gepropt
zitten) komen we aan in Luang Prabang. Dit is de toeristische hoofdstad van
Laos, vol met dure hotels en restaurants. Door de Franse invloed (en de Franse
toeristen die ten onrechte veronderstellen dat iedereen hier nog Frans praat)
is het eten hier meer gevarieerd. We drinken voor het eerst weer eens een fles
wijn en eten steak tartare en magret de canard. En natuurlijk Franse kaas.
Waarschijnlijk jagen we er in 1 keer het maandinkomen van vogelvanger doorheen.
Morgen maar weer sticky rice en Beer Lao.
Zweten en remmen
Reis/Laos
|
27 November 2009 | 10:47:29
Zweten als je de berg opmoet. En remmen als je de berg weer
af gaat. Het is niet echt efficiënt, dat fietsen in Laos. Op een vlak stuk
tussen Amsterdam Centrum en Zuidoost gaat een mens een stuk handiger met zijn
energie om. Maar ja, hier is het
niet vlak. We zitten in Nong Kiau, in een Karstgebergte. Vanuit het balkon van
onze (luxe) hut (en overigens ook vanuit het bed en de douche) kijken we uit
over de rivier naar een pittige berg tegenover ons (zie ook: www.nongkiau.com)
. Die zouden we kunnen beklimmen maar wij zijn nog aan het bijkomen van
onze fietstocht.
Over 22 km hebben we ruim 2 uur gedaan, geen Lance Armstrong
tijden dus. Maar we hebben wel heel veel kinderen gedag gezegd, en onze koekjes
gedeeld met oude dametjes. Laos is buitensporig pittoresk en vergeleken bij
China veel minder ontwikkeld. Het is (misschien ?) triest voor de mensen hier,
maar als toerist zijn het wel schitterende plaatjes.
Groetjes, Margreet en Erik
PS: en over de berg: we zijn natuurlijk ook veel te lui om
berg te beklimmen. Maar dat hadden jullie vast al begrepen. Wij kijken wel naar
de bootjes op de rivier.... Dat sluit ook beter aan bij de volksaard.
PS2: voor de liefhebbers is ook deze fietstocht terug te vinden
op deze link: everytrail!
Koud in Laos
Reis/Laos
|
26 November 2009 | 07:58:23
Ja, en daar zijn we dan weer! Terug in Laos. Daar hebben we
enorm naar uitgekeken. We zijn erg benieuwd wat er verandert is in vergelijking
met onze reis in 2002. In China zou je waarschijnlijk niets terug herkennen,
maar Laos lijkt op het eerste gezicht niet erg veel veranderd. Wel een beetje
vooruitgang (gelukkig maar voor de Laotianen), maar niet al te veel.
Onze busreis vanuit China duurt langer dan van te voren
verteld. In plaats van 4 uur zijn we in totaal 8 uur onderweg. In de niet
verwarmde bus is het relatief slecht toeven. Het is circa 10 graden. Na 8 uur
gaat dat in je botten zitten. Bottleneck in de doorlooptijd is de grenspassage
China – Laos en de neventaak van onze bus: pakketdienst!
Een traditioneel knelpunt bij deze rit is de grens tussen
China en Laos. Dat kan heel onvoorspelbaar verlopen en de meest
verschrikkelijke verhalen doen hierover de ronde. Voor ons valt dat gelukkig
mee. Wel krijgen we bij de passage meteen te maken met een stukje Laotiaanse
corruptie. Voor ons visum moeten we, naast het normale bedrag, nog een “service
fee” afdragen voor het verkrijgen van dit papiertje. Onze Spaanse buurman
vraagt een kwitantie, maar met die vraag is men niet helemaal blij..... Een
normaal bonnetje krijgt ‘ie dan ook niet. Caramba!
Hier in Laos is het meest opvallende dat de westerse toerist
weer in het straatbeeld aanwezig is. Lang niet gezien en zeker niet in deze
hoeveelheden. Ook eten we niet meer met stokjes. Het eten is sowieso heel anders. Meer spicy en ook andere
ingrediënten (bamboe, rotan). Wel lekker overigens. En ze houden hier van wild
vlees. Dan moet je denken aan bosrat, eekhoorn, cavia en vleermuisjes. Te koop
op de lokale markt, maar ze wilden niet dat we er foto’s van maakten. En dat
doen we dan dus niet, goed opgevoed als we zijn (misschien later). Het zag er wel een beetje zielig uit.
Ondertussen hebben we een mooie (en leerzame) trekking
gedaan, een brommer gehuurd en hardgelopen, resp. hard gefietst. En dat alles
met uitzicht op de oogst van de rijst en exotische minderheden. En snoezige,
vrolijk spelende, kinderen, uiteraard in veel grotere hoeveelheden dan in
China. Heel fijn allemaal.
Het weer en de temperatuur wordt gelukkig weer beter. Bij 10
graden en zware bewolking is het jammer dat je een solar powered shower hebt.
Maar nu schijnt het zonnetje weer en zijn we dus weer schoon. Nu nog scheren!
Zai - Jyen (Bye, Bye) , China
Reis/China
|
20 November 2009 | 11:33:44
Na zeven weken China steken we morgen de grens over naar Laos. Dat was vandaag dus geld wisselen, pasfoto's maken (gefotoshopt natuurlijk!), naar de kapper (Erik dan) en nog even genieten van het straatbeeld met alle gekkigheid. De bustocht schijnt 4 uur te duren. Of zeven? De meningen verschillen hierover. We zijn er een beetje weemoedig van en verheugen ons nu al op de bezoeken aan de Chinese toko's op de Zeedijk. Wie komt er eten?
We wensen iedereen ontzettend fijne kerstdagen en een mooie
jaarwisseling! Met alle sneeuw en kou moet dat prachtig worden.
In 2002 zijn we tijdens onze eerste lange reis ook op Koh
Chang geweest. Voor ons was dat toen een vakantie in de vakantie: we waren zes
maanden op pad en net gestopt met roken. Weinig gedaan toen, behalve veel lezen
op een mooi eiland en zalig eten. Het eten was vorige keer fantastisch hier:
elke avond aan de BBQ op het strand. En nu dus weer even terug! Er is een hele
hoop bijgebouwd op het eiland, maar de sfeer is nog steeds relaxed, want er is
geen hoogbouw. We zitten in een heerlijk luxe resort (
Het duiken/snorkelen
bevalt uitstekend: heel mooi koraal, veel schitterende clams en heerlijk warm
water (30 graden!!!!). Tijdens één van de duiken komen we in een grote groep
juvenile barracuda’s terecht. Even later wordt er in een volgende school vissen
(fusilliers voort de kenners)
fanatiek gejaagd door een
grote jackfish. De hele school speert heen en weer om de jager te ontvluchten.
Erg levendig allemaal. En prachtig om tussen te duiken. Ook zitten we voor het
eerst weer met een groepje Nederlanders en Belgen op de boot. Gezellig
Nederlands kletsen is ook wel weer eens lekker. De hele tijd Mandarijn kent ook
zijn grenzen....
We zijn net aangekomen in Bangkok, Thailand. Voor het eerst
in drie maanden pakken we weer eens een bioscoopje. In onze film wordt
gefilosofeerd over wat een mens nou echt leuk vindt. Zegt Meryl Streep (ja, het
is natuurlijk wel een kwaliteitsfilm): I love to eat! And I’am soooooo good at
it! That’s Bangkok! Voor de film hebben we bij een Chinees gelunched met de
beste Peking eend ooit (vindt Margreet). En na de film lopen we door de
goddelijke food court. Alle aziatische happen zijn weer beschikbaar en het een
ziet er nog mooier uit dan het andere. Paradijs!
Laos hebben we inmiddels achter ons gelaten. De laatste
dagen zaten we op Don Khon, een eilandje in de Mekong. Heel mooi en rustiek met
als hoogtepunt het bekijken van de Irriwaddy dolfijnen. Dit zijn zeldzame
zoetwater dolfijnen die onder andere in de Mekong wonen.
“Nee, jij niet!” De slurf van buurvrouw olifant probeert een
stuk suikerriet uit mijn handen te grissen. Onze eigen olifant Njong willen we
net belonen voor een prachtige tocht op de berg Phu Asa. Suikerriet en bananen
zijn ze natuurlijk gek op. Ik strijk over mijn hart en geef het buurvrouwtje
ook een stengel. “Kost me wel 10.000 Kip!” (80 cent), sputter ik nog wat tegen.
Samen met onze Mahout (olifantenmenner) rijden we de berg
Phu Asa op. Op de top is een soort Stonehenge aangelegd. Het uitzicht vanaf
deze plek over de wetlands is prachtig weids. Series kolommen zijn opgesteld in
een grote cirkel. Natuurlijk begrijpen we de opstelling niet helemaal, maar het
is een mooie rustgevende plek. We zijn er op het eind van de dag en er heerst
een serene rust. Om daar op je olifant aan te komen is wel heel speciaal.
Kiet Ngong is een bijzondere plek. Eén van de weinig echte
eco-toerismes plekken in Laos. Met hele luxe’s bungalows en goed Italiaans eten
(en wijn!) (www.kingfisherecolodge.com).
Als Bob en Annie de Rooij. Dat dacht ik dus. Maar Erik liet
zich overtuigen tot een modelletje “ Easy Rider”. Ruim 240 CC en stoere banden,
type “off-the-road”. Enfin: een lichte uiting van midlife-crisis?
’s Middags is het echt te warm om veel te doen. Iedereen
neemt dan een siësta. Het is dik 30 graden, onbewolkt en bijna windstil.
Gelukkig hebben we een hotel aan de Mekong, dus we kijken een beetje naar het
stromende water. En dat stroomt gestaag door. Aan het eind van de middag komen
honderden reigers langs vliegen, terug van het fourageren en op weg naar hun
thuis in de bergen. In het Noorden van Laos worden alle vogels opgegeten (ook
reigers, ondanks dat deze heel smerig schijnen te zijn). Maar navraag bij de
baas van ons guesthouse leert dat men hier geen reigers eet. Klinkt logisch,
die enorme Mekong levert natuurlijk genoeg vis op voor een gezond dieet......
Een van de nadelen van lang reizen is de afhankelijkheid van
de lokale horeca. Drie keer per
dag uit eten is natuurlijk wel makkelijk, maar zeker als je alle tijd hebt is
het best leuk om zelf weer eens in een pan te roeren. Of een knoflookje te
hakken en bakken.
Over consumptie gesproken: Erik heeft nu 5 keer drugs
aangeboden gekregen. En Margreet nog niet een keer! Vorig jaar in Marokko ook
al niet. Begrijpen jullie dat nou?
Overigens is alles (hash, wiet, opium) wel geweigerd. Zo zijn wij helemaal
niet! Wij houden het bij bier Lao (en af en toe een glas sauvignon
blanc.........). En het bier smaakt weer best......
Zaterdag aan het eind van de dag doen we nog een
(hard)loopje naar het volgende dorpje, over een rustige dirt road. Op de
heenweg ziet Margreet al een man met een stuk of wat rotan vallen lopen. Als we
terugwandelen (Erik heeft zijn 45 minuten en 15 meehollende kinderen weer
binnen voor de dag) krijgen we een kleine demonstratie. De eigenaar van de vallen spant een
lijntje, haalt razendsnel een vogeltje uit zijn zak en demonstreert wat er
gebeurt als dat vogeltje het lijntje verbreekt. Pats: een pijltje door zijn
lijf en dood is het vogeltje. Het gaat allemaal zo snel dat het net lijkt alsof
er ter plekke een vogeltje wordt vermoord. Maar we gaan er maar vanuit dat dat
vogeltje in zijn zak wel al dood zal zijn geweest. Zoals jullie je voor kunnen
stellen zingen er minder vogeltjes in dit land dan je zou verwachten. Niet
alleen hebben de Laotianen een voorkeur voor klein wild (vogels, bamboe ratten,
eekhoorns) boven gekweekt vlees, vaak is het ook bittere noodzaak. Het klein wild
vormt een bron van gratis eiwitten, proteïnen en kalk.
Op zondag nemen we de boot uit Nong Kiau naar Luang Prabang.
Vroeger ging bijna al het vervoer over de rivier, tegenwoordig zijn de wegen
beter en nemen eigenlijk alleen toeristen deze boot. En we hebben een monnik
aan boord. Het is een schitterende tocht, met af en toe behoorlijke
stroomversnellingen. Een beetje nat worden we wel, maar (dankzij de monnik?)
hebben we een behouden vaart, door de bergen, langs tientallen dorpjes. Overal
zijn kinderen aan het spelen in en bij de rivier. Kernkwaliteit van de
Laotiaanse kinderen is zeer enthousiast wuiven naar al die rare toeristen. Wij wuiven gezellig terug. Wat een
verschil met China, al die kinderen! In China waren ze vaak alleen met hun
ouders (niet zo raar gezien de 1 kind politiek), en zeker niet in groepjes aan
het spelen. 
Na een behoorlijke lange tocht (bijna zes uur op gepropt
zitten) komen we aan in Luang Prabang. Dit is de toeristische hoofdstad van
Laos, vol met dure hotels en restaurants. Door de Franse invloed (en de Franse
toeristen die ten onrechte veronderstellen dat iedereen hier nog Frans praat)
is het eten hier meer gevarieerd. We drinken voor het eerst weer eens een fles
wijn en eten steak tartare en magret de canard. En natuurlijk Franse kaas.
Waarschijnlijk jagen we er in 1 keer het maandinkomen van vogelvanger doorheen.
Morgen maar weer sticky rice en Beer Lao.
Zweten als je de berg opmoet. En remmen als je de berg weer
af gaat. Het is niet echt efficiënt, dat fietsen in Laos. Op een vlak stuk
tussen Amsterdam Centrum en Zuidoost gaat een mens een stuk handiger met zijn
energie om. Maar ja, hier is het
niet vlak. We zitten in Nong Kiau, in een Karstgebergte. Vanuit het balkon van
onze (luxe) hut (en overigens ook vanuit het bed en de douche) kijken we uit
over de rivier naar een pittige berg tegenover ons (zie ook: 
Het is (misschien ?) triest voor de mensen hier,
maar als toerist zijn het wel schitterende plaatjes.
Ja, en daar zijn we dan weer! Terug in Laos. Daar hebben we
enorm naar uitgekeken. We zijn erg benieuwd wat er verandert is in vergelijking
met onze reis in 2002. In China zou je waarschijnlijk niets terug herkennen,
maar Laos lijkt op het eerste gezicht niet erg veel veranderd. Wel een beetje
vooruitgang (gelukkig maar voor de Laotianen), maar niet al te veel.
Een traditioneel knelpunt bij deze rit is de grens tussen
China en Laos. Dat kan heel onvoorspelbaar verlopen en de meest
verschrikkelijke verhalen doen hierover de ronde. Voor ons valt dat gelukkig
mee. Wel krijgen we bij de passage meteen te maken met een stukje Laotiaanse
corruptie. Voor ons visum moeten we, naast het normale bedrag, nog een “service
fee” afdragen voor het verkrijgen van dit papiertje. Onze Spaanse buurman
vraagt een kwitantie, maar met die vraag is men niet helemaal blij..... Een
normaal bonnetje krijgt ‘ie dan ook niet. Caramba!
Ondertussen hebben we een mooie (en leerzame) trekking
gedaan, een brommer gehuurd en hardgelopen, resp. hard gefietst. En dat alles
met uitzicht op de oogst van de rijst en exotische minderheden. En snoezige,
vrolijk spelende, kinderen, uiteraard in veel grotere hoeveelheden dan in
China. Heel fijn allemaal.
Na zeven weken China steken we morgen de grens over naar Laos. Dat was vandaag dus geld wisselen, pasfoto's maken (gefotoshopt natuurlijk!), naar de kapper (Erik dan) en nog even genieten van het straatbeeld met alle gekkigheid. De bustocht schijnt 4 uur te duren. Of zeven? De meningen verschillen hierover. We zijn er een beetje weemoedig van en verheugen ons nu al op de bezoeken aan de Chinese toko's op de Zeedijk. Wie komt er eten?
